A carreira do Leste.

Europa central e báltica, antes Eslovenia: estas economías, a dez anos exactos da ampliación da U.E rexistran un saldo positivo. Pero creou unha duplicidade: hai quen non saiu ben parado e quen cansa moito.


Polonia, Hungría, República Checa, Eslovaquia, Eslovenia, Letonia e Lituania.

Pasaron 10 anos despois do ingreso na Unión Europea. O primeiro de maio de 2004 o bloco comunitario alargouse cara o Leste, incluindo 10 novos países (os 8 xa mencionados máis Malta e Chipre), favorecendo a que daquela foi descrita como reunificación do Vello Continente, despois das fisuras políticas, económicas e culturais da guerra fría.

Non todas as liñas de separación se volveron máis pequenas. As diferencias entre os dous pulmóns da UE son ainda importantes. Pero por outra banda o peso de 40 anos de comunismo e 15 de transición pre-ampliación faise ainda sentir. O camiño que fica por percorrer é ainda longo. Necesariamente longo.

En todo caso pode razonarse, despois de 10 anos, sobre algún dato: os referentes á economía. Emerxe claramente o dato de que polo Leste o saldo do decenio é positivo en termos de crecemento. Este resultado atingue a todos, sen excepción. Entre outras cousas, procedendo por comparación, resulta que neste arco temporal o Leste creceu máis que o Oeste e máis que a mesma Alemaña. Mentras países europeus de longa pertenza como Grecia (onde a austeridade incidiu obviamente) e Italia mesmo perderon algúns pontos do PIB. Nunha década o noso país rexistrou unha erosión do PIB de 3,5 pontos.

Pero o impacto da crise tivo importantes repercusións no Leste. Se até 2.008 todos os países medraban, despois da chegada da crise global, comezou unha fase de ralentización ou recesión, segundo os casos. Isto creou unha diverxencia. Algúns países encaixaron mellor o golpe, outros achegáronse aos límites. Entre as economías caracterizadas por menores desequilibrios figuran Polonia e Eslovaquia. A post-crise equivaleu a ralentización. Pero Varsovia e Bratislava permaneceron lonxe do espectro da recesión. Pola contra, Eslovenia e Hungría deron verdadeiros pasos atrás. A crise puxo de relevo as dificultades a longo prazo e relevantes problemas estruturais En Budapest, a débeda pública converteuse nun fardo pesadísimo; en Lubiana viuse que o control difuso do Estado sobre a economía non sempre é un mérito a exhibir.

Outras nacións encóntranse nunha situación intermedia. Considerando a década no seu conxunto, creceron, pero a crise fixo xurdir serias dificultades. É interesante facer notar como Estonia e Lituania absorveron, cando menos en termos de PIB, o paso atrás do 2008-2009. Tamén Letonia está a poucos centímetros de acadar este obxectivo.

En termos xerais, o Leste Europeu ofrece unha cara positiva ao comparalo co resto do mundo, onde unha de cada cinco economías non alcanzou o nivel de ingresos que tiña no 2008. A nivel global, hai 10 países que non o conseguirán nen sequer no 2019 ¡¡ Entre eles Italia.

Cales son os motivos que permitiron que moitos países do Leste marcharan con paso sostido na primeira parte da década e de adquirir vigor despois da crise? En primeiro lugar, non saiu correndocomo fruto dos investimentos estranxeiros e do rol da rexión como base produtiva do Oeste. En segundo lugar: Alemaña, a mellor economía europea, é o principal socio comercial da case totalidade dos países que outrora eran do outro lado do telón. O que lle dá beneficios un pouco a todos.. Finalmente, deben considerarse os progresos derivados da absorción de fondos estruturais europeos (que no periodo 2014-2020 aumentarán).

Está finalmente un elemento psicolóxico. As economías do Leste saben adaptarse, absorben un golpe tras doutro. Maís que as da Europa Occidental, cando menos polo demostrado pola curva da crise. Isto é debido quizá pola elasticidade dos mesmos sistemas económicos, quizá polo feito de que o Leste está habituado ás caidas e ás escaladas: é unha adpatación aos altos e baixos ligada á recente transición e as súas oscilacións.

Non todo loce, en calquer caso. O Leste, en certos aspectos, é tamén unha oportunidade perdida. O que debía converterse nun grande mercado de saída (visto desde o Oeste) non se revelou tal. Os consumos nos paises do lado oriental da U.E. están abondo estancados. O crecemento é aínda soportado polas exportacións realizadas polas grandes empresas occidentais que invisten na rexión. Debe, con todo, indicarse que neste momento está confirmada a tendencia a investir en servizos, máis que en manufactura. O tempo da gran deslocalización selvaxe rematou , se algunha vez alguén o notou.

O mapa é de Laura Canali.

A carreira do Leste.

Europa central e báltica, antes Eslovenia: estas economías, a dez anos exactos da ampliación da U.E rexistran un saldo positivo. Pero creou unha duplicidade: hai quen non saiu ben parado e quen cansa moito.


Polonia, Hungría, República Checa, Eslovaquia, Eslovenia, Letonia e Lituania.

Pasaron 10 anos despois do ingreso na Unión Europea. O primeiro de maio de 2004 o bloco comunitario alargouse cara o Leste, incluindo 10 novos países (os 8 xa mencionados máis Malta e Chipre), favorecendo a que daquela foi descrita como reunificación do Vello Continente, despois das fisuras políticas, económicas e culturais da guerra fría.

Non todas as liñas de separación se volveron máis pequenas. As diferencias entre os dous pulmóns da UE son ainda importantes. Pero por outra banda o peso de 40 anos de comunismo e 15 de transición pre-ampliación faise ainda sentir. O camiño que fica por percorrer é ainda longo. Necesariamente longo.

En todo caso pode razonarse, despois de 10 anos, sobre algún dato: os referentes á economía. Emerxe claramente o dato de que polo Leste o saldo do decenio é positivo en termos de crecemento. Este resultado atingue a todos, sen excepción. Entre outras cousas, procedendo por comparación, resulta que neste arco temporal o Leste creceu máis que o Oeste e máis que a mesma Alemaña. Mentras países europeus de longa pertenza como Grecia (onde a austeridade incidiu obviamente) e Italia mesmo perderon algúns pontos do PIB. Nunha década o noso país rexistrou unha erosión do PIB de 3,5 pontos.

Pero o impacto da crise tivo importantes repercusións no Leste. Se até 2.008 todos os países medraban, despois da chegada da crise global, comezou unha fase de ralentización ou recesión, segundo os casos. Isto creou unha diverxencia. Algúns países encaixaron mellor o golpe, outros achegáronse aos límites. Entre as economías caracterizadas por menores desequilibrios figuran Polonia e Eslovaquia. A post-crise equivaleu a ralentización. Pero Varsovia e Bratislava permaneceron lonxe do espectro da recesión. Pola contra, Eslovenia e Hungría deron verdadeiros pasos atrás. A crise puxo de relevo as dificultades a longo prazo e relevantes problemas estruturais En Budapest, a débeda pública converteuse nun fardo pesadísimo; en Lubiana viuse que o control difuso do Estado sobre a economía non sempre é un mérito a exhibir.

Outras nacións encóntranse nunha situación intermedia. Considerando a década no seu conxunto, creceron, pero a crise fixo xurdir serias dificultades. É interesante facer notar como Estonia e Lituania absorveron, cando menos en termos de PIB, o paso atrás do 2008-2009. Tamén Letonia está a poucos centímetros de acadar este obxectivo.

En termos xerais, o Leste Europeu ofrece unha cara positiva ao comparalo co resto do mundo, onde unha de cada cinco economías non alcanzou o nivel de ingresos que tiña no 2008. A nivel global, hai 10 países que non o conseguirán nen sequer no 2019 ¡¡ Entre eles Italia.

Cales son os motivos que permitiron que moitos países do Leste marcharan con paso sostido na primeira parte da década e de adquirir vigor despois da crise? En primeiro lugar, non saiu correndocomo fruto dos investimentos estranxeiros e do rol da rexión como base produtiva do Oeste. En segundo lugar: Alemaña, a mellor economía europea, é o principal socio comercial da case totalidade dos países que outrora eran do outro lado do telón. O que lle dá beneficios un pouco a todos.. Finalmente, deben considerarse os progresos derivados da absorción de fondos estruturais europeos (que no periodo 2014-2020 aumentarán).

Está finalmente un elemento psicolóxico. As economías do Leste saben adaptarse, absorben un golpe tras doutro. Maís que as da Europa Occidental, cando menos polo demostrado pola curva da crise. Isto é debido quizá pola elasticidade dos mesmos sistemas económicos, quizá polo feito de que o Leste está habituado ás caidas e ás escaladas: é unha adpatación aos altos e baixos ligada á recente transición e as súas oscilacións.

Non todo loce, en calquer caso. O Leste, en certos aspectos, é tamén unha oportunidade perdida. O que debía converterse nun grande mercado de saída (visto desde o Oeste) non se revelou tal. Os consumos nos paises do lado oriental da U.E. están abondo estancados. O crecemento é aínda soportado polas exportacións realizadas polas grandes empresas occidentais que invisten na rexión. Debe, con todo, indicarse que neste momento está confirmada a tendencia a investir en servizos, máis que en manufactura. O tempo da gran deslocalización selvaxe rematou , se algunha vez alguén o notou.

O mapa é de Laura Canali.

A carreira do Leste.

Europa central e báltica, antes Eslovenia: estas economías, a dez anos exactos da ampliación da U.E rexistran un saldo positivo. Pero creou unha duplicidade: hai quen non saiu ben parado e quen cansa moito.


Polonia, Hungría, República Checa, Eslovaquia, Eslovenia, Letonia e Lituania.

Pasaron 10 anos despois do ingreso na Unión Europea. O primeiro de maio de 2004 o bloco comunitario alargouse cara o Leste, incluindo 10 novos países (os 8 xa mencionados máis Malta e Chipre), favorecendo a que daquela foi descrita como reunificación do Vello Continente, despois das fisuras políticas, económicas e culturais da guerra fría.

Non todas as liñas de separación se volveron máis pequenas. As diferencias entre os dous pulmóns da UE son ainda importantes. Pero por outra banda o peso de 40 anos de comunismo e 15 de transición pre-ampliación faise ainda sentir. O camiño que fica por percorrer é ainda longo. Necesariamente longo.

En todo caso pode razonarse, despois de 10 anos, sobre algún dato: os referentes á economía. Emerxe claramente o dato de que polo Leste o saldo do decenio é positivo en termos de crecemento. Este resultado atingue a todos, sen excepción. Entre outras cousas, procedendo por comparación, resulta que neste arco temporal o Leste creceu máis que o Oeste e máis que a mesma Alemaña. Mentras países europeus de longa pertenza como Grecia (onde a austeridade incidiu obviamente) e Italia mesmo perderon algúns pontos do PIB. Nunha década o noso país rexistrou unha erosión do PIB de 3,5 pontos.

Pero o impacto da crise tivo importantes repercusións no Leste. Se até 2.008 todos os países medraban, despois da chegada da crise global, comezou unha fase de ralentización ou recesión, segundo os casos. Isto creou unha diverxencia. Algúns países encaixaron mellor o golpe, outros achegáronse aos límites. Entre as economías caracterizadas por menores desequilibrios figuran Polonia e Eslovaquia. A post-crise equivaleu a ralentización. Pero Varsovia e Bratislava permaneceron lonxe do espectro da recesión. Pola contra, Eslovenia e Hungría deron verdadeiros pasos atrás. A crise puxo de relevo as dificultades a longo prazo e relevantes problemas estruturais En Budapest, a débeda pública converteuse nun fardo pesadísimo; en Lubiana viuse que o control difuso do Estado sobre a economía non sempre é un mérito a exhibir.

Outras nacións encóntranse nunha situación intermedia. Considerando a década no seu conxunto, creceron, pero a crise fixo xurdir serias dificultades. É interesante facer notar como Estonia e Lituania absorveron, cando menos en termos de PIB, o paso atrás do 2008-2009. Tamén Letonia está a poucos centímetros de acadar este obxectivo.

En termos xerais, o Leste Europeu ofrece unha cara positiva ao comparalo co resto do mundo, onde unha de cada cinco economías non alcanzou o nivel de ingresos que tiña no 2008. A nivel global, hai 10 países que non o conseguirán nen sequer no 2019 ¡¡ Entre eles Italia.

Cales son os motivos que permitiron que moitos países do Leste marcharan con paso sostido na primeira parte da década e de adquirir vigor despois da crise? En primeiro lugar, non saiu correndocomo fruto dos investimentos estranxeiros e do rol da rexión como base produtiva do Oeste. En segundo lugar: Alemaña, a mellor economía europea, é o principal socio comercial da case totalidade dos países que outrora eran do outro lado do telón. O que lle dá beneficios un pouco a todos.. Finalmente, deben considerarse os progresos derivados da absorción de fondos estruturais europeos (que no periodo 2014-2020 aumentarán).

Está finalmente un elemento psicolóxico. As economías do Leste saben adaptarse, absorben un golpe tras doutro. Maís que as da Europa Occidental, cando menos polo demostrado pola curva da crise. Isto é debido quizá pola elasticidade dos mesmos sistemas económicos, quizá polo feito de que o Leste está habituado ás caidas e ás escaladas: é unha adpatación aos altos e baixos ligada á recente transición e as súas oscilacións.

Non todo loce, en calquer caso. O Leste, en certos aspectos, é tamén unha oportunidade perdida. O que debía converterse nun grande mercado de saída (visto desde o Oeste) non se revelou tal. Os consumos nos paises do lado oriental da U.E. están abondo estancados. O crecemento é aínda soportado polas exportacións realizadas polas grandes empresas occidentais que invisten na rexión. Debe, con todo, indicarse que neste momento está confirmada a tendencia a investir en servizos, máis que en manufactura. O tempo da gran deslocalización selvaxe rematou , se algunha vez alguén o notou.

O mapa é de Laura Canali.